Door Astrid Kromhout - Wat een mijlpalen vandaag!
1. In het hoofdkwartier van de dodo-expeditie sta ik oog in oog met allerlei dodo's op de wanden. Rene de technicus heeft een hele rij delftsblauwe tegeltjes getekend met dodo's in de hoofdrol.
2. Voor het eerst betreed ik de plek in de Mare aux Songes waar NCB Naturalis en inmiddels al zo'n 7 andere wetenschappelijke instituten het unieke fossiele ecosysteem aan het opgraven zijn. Over deze plek heb ik veel gehoord, gezien en ook geschreven, maar nu sta ik er zelf in de bloedhete zon. Het is toch heel anders dan ik dacht. Een ruime plek in het weelderig begroeide moeras is vrijgemaakt van planten. Achterin staat een grote tractor. Daaronder is de put. De tractor heeft geholpen met het plaatsen van de grote schep, de dodo-ark. Die schep zit nu onder water in de put. Hij is om zijn as gedraaid en heeft daarmee een messcherpe uitsnede uit de grond in de put gemaakt. Als het goed is, liggen de botjes, zaden, pollen, insecten en stukken hout daar nog net zo in als 4.000 jaar geleden. Ik had gedacht dat die put meer indruk op me zou maken, maar het is een vierkant gat met water. Ook al weet ik wat er onder dat water ligt, toch is het meer een industriële bouwplaats dan een wetenschappelijke opgraving.
3. Maar dan volgt mijn toppunt van de dag en iets wat de hele reis voor mij persoonlijk al de moeite waard maakt: ik houd een echt dodobot in handen! Als we de paleontoloog van het National History Museum in London, Julian Hume, ontmoeten, is hij druipend nat. Hij komt net uit de put vandaan, vertelt hij, en dan houdt hij nonchalant iets omhoog. "And look what I found!" Het is een ca. 30 cm. Lang bot, bruinachtig van kleur. "Is that dodo?" vraag ik ongelovig. "Yes, it is". Een bot dat hij vond toen hij iets bij de dodo-ark onder water moest doen. Het lag op de plek waar vorig jaar het heupbot gevonden is. Ik ben onder de indruk, een echt vers opgegraven dodobot. En ik mag het vasthouden! Het voelt verrassend licht aan en het is oppervlakkig heel glad maar als je beter kijkt zitten er allerlei groefjes in. Sommige zitten er van nature op, zegt Julian, maar de meeste zullen zijn gemaakt door allerlei stenen die het bot geschuurd hebben terwijl het in de modder lag. De uiteinden, waar de gewrichten zaten, zijn zwarter en ruwer. Wow, wat een ervaring, iets vast te houden wat door conservatoren vaak nog voorzichtig met handschoentjes aan wordt behandeld. Maar dit is een expeditie, hier wordt dat materiaal gevonden. En ik ben er live bij.
4. Het hoogtepunt voor de hele expeditie is dan nog niet geweest. Dat is het liften van de dodo-ark! Dat is echt een spannende klus. Het moet heel voorzichtig, er mag niets verstoord worden, en het is centimeterwerk. Als de ark loszuigt van de modder, wordt er hard geroepen Stop! Stop! De grond ligt niet horizontaal, maar iets schuin in de schep. En het zit vol met botten! John en Julian herkennen er gelijk al schildpadden en dodo's en stukken hout in. Er wordt druk overlegd hoe de onderzoekers morgen met deze grond aan de slag gaan. En ze hebben er zin in.
